Archief van de maand: april, 2026

4e zondag van Pasen

4e Zondag van Pasen
Handelingen der Apostelen 2,14a.36-41; Lucas 10,1-10.

EEN OPEN DEUR
Jezus presenteert zichzelf
als een deur, die openstaat.
Hij schenkt ruimte aan God en mens.
Hij biedt bevrijding en geborgenheid;
hij daagt uit tot onvoorwaardelijke liefde.
Zo roept Hij mensen op
om voor elkaar zo goed als God te zijn.

Zijn stem klinkt na tot in onze dagen.
Hij blijft uitnodigen.
Hij wordt hoorbaar en zichtbaar
in mensen, die liefde uitstralen;
mensen die opkomen voor recht en vrijheid
en die woorden van troost spreken:
zij geven gehoor aan die stem.
Zij openen deuren en geven
zicht op leven, op toekomst.

Ieder van ons wordt geroepen
om mens te zijn in de geest van Jezus.
Het is onze taak om deuren en ramen
naar elkaar open te zetten.
Wij mogen herders zijn voor elkaar:
mensen die zorg dragen voor de ander
en die uitdagen tot volgehouden liefde.
Dat is onze roeping op grond van ons doopsel:
de kerk van Jezus opbouwen
tot een liefdesverbond tussen mensen onderling
en tussen mensen en God.

Wim Holterman osfs

3e zondag van Pasen

3e Zondag van Pasen
Handelingen der Apostelen 2,14.22-28; Lucas 24,13-35.

VAN JERUSALEM NAAR EMMAUS
Twee mensen onderweg,
ontgoocheld en verbitterd.
Hun idealen kapot geslagen.
De dood van hun held
was een streep door hun rekening.
Alles waar ze van gedroomd hadden:
het is een grote desillusie.
Ze gaan terug naar het oude vertrouwde,
hun eigen huis en haard.

Op hun levensweg ontmoeten ze
een niets vermoedende vreemdeling.
Hij opent hen opnieuw de ogen,
hij doet een nieuw vuur in hen branden.
Bij het breken van het brood
weten ze het zeker:
die vreemdeling is de verrezen Heer.
Hij doet hen opstaan
en naar Jeruzalem teruggaan.
Een nieuwe toekomst gaat voor hen open.

Wij zijn die mensen onderweg.
Soms voelen we ons gebroken,
niet in staat om verder te gaan.
Juist dan kunnen er mensen
in ons leven komen, onverwacht,
die ons een nieuw perspectief bieden;
mensen, die toekomst aanreiken
en ons doen opstaan.
Ze breken en delen hun leven met ons.
Van vreemdeling worden ze vriend
en verwijzen naar de verrezen Jezus,
die leeft midden onder ons.

Wim Holterman osfs

2e zondag van Pasen – Beloken Pasen

2e Zondag van Pasen – Beloken Pasen
Handelingen der Apostelen 2,42-47; Johannes 20,19-31.

IN GESPREK MET THOMAS…

Thomas, gelukkig staat jouw verhaal
nog net in het evangelie van Johannes.
Het paasgeloof van je collega’s
komt me namelijk zo gladjes over.
Alsof Jezus zou leven
zonder een vuiltje aan de lucht.
Geloven in de verrijzenis
wordt dan al te vlug opium.
Het zou ons nu klein houden
en laten dromen van ‘leven na onze dood’.
Gelukkig laat jij nog even weten,
bij het scheiden van de bijbelse markt,
dat leven littekens heeft.
En die worden door de dood niet weggevaagd.
Jouw geloof is geen catechismusgeloof.
Het is diep doorleefd.
Je hebt er blijkbaar mee geworsteld.

Thomas, soms ben ik jaloers op jou.
Want ik blijf soms steken in mijn ongeloof.
Als het me tegenzit in mijn leven
dan hou ik het wel eens voor gezien.
Soms ben ik moe geworsteld.
Ik blijf dan steken bij mijn littekens.
Maar als ik dan jouw geloofsbelijdenis hoor
dan wou ik, dat ik jou kon nazeggen:
“Mijn Heer en mijn God!”.
Gelukkig heb jij de tijd gekregen
om zo ver te komen.
Hopelijk is dat voor mij ook weggelegd.

Wim Holterman osfs

Pasen

Pasen
Genesis 1,1-2,2 of 1,1.26-31a; Matteüs 28,1-10.

Pasen is niet los verkrijgbaar.
Het ‘alleluja’ kan pas klinken
na het ‘kruisig Hem’.
Pasen is geen doekje voor het bloeden,
niet een zoethoudertje.
Het vindt zijn grond in het leven,
in ons eigen leven.

Ons leven is soms een worsteling.
Er ligt een steen op ons hart.
We weten nauwelijks hoe we verder moeten.
We voelen aan den lijve
de stille duisternis van het graf.

Maar ook is er iets in ons,
dat zegt: Leg je daar niet bij neer.
Kom in opstand tegen wat je terneerdrukt.
En soms is de steen
plotseling, ongezien, al weg.
De toegestoken hand van iemand
laat je iets zien van een nieuwe dag.

Opstaan uit het graf van onrecht,
uit het graf van geweld en neergang:
daaraan mogen we werken.
We mogen voor elkaar een handreiking zijn.
We mogen elkaar telkens laten weten:
er is toekomst, ga weg van het graf.

Er is er ons Een voorgegaan,
die – eens en voorgoed – heeft laten zien,
dat na Goede Vrijdag Pasen komt,
na dood leven
en na ondergang opstanding.
Daarom herinneren we ons vandaag Hem,
die de garantie is,
dat leven het wint van de dood.
Hij is ons voorgegaan als mens van God,
geschreven in Zijn handpalm, voorgoed.

Wim Holterman osfs