Archief van jaar: 2026

Jesaja 55,6-9; Matteüs 20,1-16a.

OMWILLE VAN DE VREDE

Vrede is een ver ideaal.
We spreken erover,
we verlangen er naar.
En toch: vrede tussen mensen,
dichtbij en wereldwijd,
lijkt onbereikbaar.
Handen worden vuisten,
als we bedreigd worden.
We verdedigen ons bezit
met geweld van woorden
en gekletter van wapens.
Onze rijkdom en welvaart
laten we ons niet afnemen.
Toch is de wereld,
met alles en iedereen erop,
een geschenk.
We hebben er geen recht op.
We zijn geen eersten of laatsten,
maar gelijken.
Als we eerlijk delend leven
dan is er genoeg voor ieder.
Omwille van de vrede
mogen we zoeken naar gerechtigheid.
Niemand op de eerste plaats,
niemand met een lege maag,
maar voor ieder voldoende:
dat is de droom van Jezus.
Hij pleit voor een omgekeerde wereld:
niet meer van dijn en mijn,
maar voor iedereen genoeg
omwille van de vrede.

Wim Holterman osfs

Ezechiël 33, 7 – 9; Matteüs 18, 15 – 20

IN GESPREK BLIJVEN

Waar mensen samenzijn
daar ontstaat ook onenigheid.
We hebben een verschillend karakter,
een eigen mening.
Soms voelen we ons bedreigd
of door een ander overklast.
Alles met de mantel van de liefde bedekken
kan verstikkend werken.
Beter is het met elkaar in gesprek blijven:
waarom zijn we het niet eens,
vanwaar dit conflict,
vanwaar die onenigheid,
waarom kijken we langs elkaar heen?
Het is beter elkaar aan te kijken,
recht in elkaars ogen.
Niet oordelen of veroordelen
maar elkaar van harte aanzien.
Het gaat er volgens het evangelie
niet om om elkaar te verliezen,
maar om elkaar te winnen.
Vijanddenken trekt aan het kortste eind,
liefde en begrip verbindt.
Niet spreken óver elkaar
maar mét elkaar opent toekomst.
Niet een stortvloed van woorden maakt sterk
maar een luisterend en begrijpend luisteren.
Woorden kunnen ons verharden,
elkaar aanzien kan ons openmaken.
Alleen door te luisteren kun je
de mens naast je voor je winnen, zegt Jezus.
En ook: waar twee of drie mensen
in liefde samenzijn, daar is Hij
midden onder ons.
Hij is er waar we elkaar proberen te begrijpen.
Hij is er als we elkaar van harte durven vergeven.
“Waar vriendschap heerst en liefde, daar is God.”

Wim Holterman osfs

22e Zondag door het jaar
Jeremia 20,7-9; Matteüs 16,21-27.

VOLGELING ZIJN

De uitnodiging van het evangelie
liegt er niet om.
Volgeling zijn is je kruis opnemen,
jezelf durven verliezen.
Het is gaan in het voetspoor
van onze grote Voorganger.
Hij werkte niet voor eigen eer,
maar om mensen op te beuren.
Hij gaf zijn eigen leven
om het door te geven aan anderen.
Hij deed ons voor
hoe we heilige plekken kunnen creëren:
plaatsen waar in Gods naam
geluk en vrede waar worden.
Hij gaf aan mensen een goede naam,
een nieuw gezicht, een open toekomst.
Hij wees mensen de goede richting:
de weg van liefde en recht,
van Godsvertrouwen
en trouw aan mensen.

Als kerk-ter-plaatse,
als mensen van onze tijd,
worden wij uitgedaagd
om plekken van heil te stichten,
om bronnen van geluk aan te boren.
Het is ons een taak
om een levende kerk te vormen:
een plaats van solidariteit,
van gedeelde inspiratie;
een plaats waar het leven wordt gevierd
in verbondenheid met God en elkaar.
Elk jaar, elke dag, is een uitnodiging
om de handen ineen te slaan
om volop te leven en leven te geven.

Wim Holterman osfs

20e Zondag door het jaar
Jesaja 56,1.6-7; Matteüs 15,21-28.

OMZIEN NAAR MENSEN

Leven is soms bedreigend.
Vreemde mensen, andere gewoontes:
ze maken ons bang.
We hebben onze eigen manier van leven,
onze eigen traditie, onze eigen wetten.
Daarbinnen voelen we ons veilig.
We hebben er onze eigen plaats.
Traditie en gewoonterecht
kunnen ook beknellen.
Openheid naar anderen
kan er door in gevaar komen.
Eigenbelang en eigengereidheid
kunnen daardoor hoogtij vieren.
Wanneer we omzien naar mensen,
wanneer we ons door hen laten raken,
dan ontstaat er nieuwe ruimte.
De vreugde en het verdriet,
de zorgen en de blijdschap van anderen,
kunnen ons leven veranderen.
Omzien naar mensen
doet ons omkeren.
Het maakt andere mensen van ons.
Er komt tijd en ruimte vrij
waardoor de ander en ook wijzelf
nieuw en bevrijdend kunnen leven.
Als we met de ogen van ons hart
naar anderen omzien,
dan verleggen we grenzen
van onszelf naar anderen.
Daardoor mogen we ons voelen
als broers en zussen,
als kinderen van één en dezelfde God.
Omzien naar mensen
brengt Hem aan het licht.

Wim Holterman osfs

Zomerbloeier

Foto: Riky van de Vossenberg