Archief van de maand: augustus, 2026

22e Zondag door het jaar
Jeremia 20,7-9; Matteüs 16,21-27.

VOLGELING ZIJN

De uitnodiging van het evangelie
liegt er niet om.
Volgeling zijn is je kruis opnemen,
jezelf durven verliezen.
Het is gaan in het voetspoor
van onze grote Voorganger.
Hij werkte niet voor eigen eer,
maar om mensen op te beuren.
Hij gaf zijn eigen leven
om het door te geven aan anderen.
Hij deed ons voor
hoe we heilige plekken kunnen creëren:
plaatsen waar in Gods naam
geluk en vrede waar worden.
Hij gaf aan mensen een goede naam,
een nieuw gezicht, een open toekomst.
Hij wees mensen de goede richting:
de weg van liefde en recht,
van Godsvertrouwen
en trouw aan mensen.

Als kerk-ter-plaatse,
als mensen van onze tijd,
worden wij uitgedaagd
om plekken van heil te stichten,
om bronnen van geluk aan te boren.
Het is ons een taak
om een levende kerk te vormen:
een plaats van solidariteit,
van gedeelde inspiratie;
een plaats waar het leven wordt gevierd
in verbondenheid met God en elkaar.
Elk jaar, elke dag, is een uitnodiging
om de handen ineen te slaan
om volop te leven en leven te geven.

Wim Holterman osfs

20e Zondag door het jaar
Jesaja 56,1.6-7; Matteüs 15,21-28.

OMZIEN NAAR MENSEN

Leven is soms bedreigend.
Vreemde mensen, andere gewoontes:
ze maken ons bang.
We hebben onze eigen manier van leven,
onze eigen traditie, onze eigen wetten.
Daarbinnen voelen we ons veilig.
We hebben er onze eigen plaats.
Traditie en gewoonterecht
kunnen ook beknellen.
Openheid naar anderen
kan er door in gevaar komen.
Eigenbelang en eigengereidheid
kunnen daardoor hoogtij vieren.
Wanneer we omzien naar mensen,
wanneer we ons door hen laten raken,
dan ontstaat er nieuwe ruimte.
De vreugde en het verdriet,
de zorgen en de blijdschap van anderen,
kunnen ons leven veranderen.
Omzien naar mensen
doet ons omkeren.
Het maakt andere mensen van ons.
Er komt tijd en ruimte vrij
waardoor de ander en ook wijzelf
nieuw en bevrijdend kunnen leven.
Als we met de ogen van ons hart
naar anderen omzien,
dan verleggen we grenzen
van onszelf naar anderen.
Daardoor mogen we ons voelen
als broers en zussen,
als kinderen van één en dezelfde God.
Omzien naar mensen
brengt Hem aan het licht.

Wim Holterman osfs

Zomerbloeier

Foto: Riky van de Vossenberg

17e Zondag door het jaar
Koningen 3,5.7-12; Matteüs 13,44-52 of 44-46.

SCHATGRAVEN

Wat kostbaar is in onze ogen,
komt niet meteen aan het licht.
Soms wordt het zicht daarop belemmerd
door wat meer voor de hand ligt.
We worden verblind door de glans
en de schittering van luxe welvaart.
Wat echt kostbaar en belangrijk is,
is vaak bedolven onder de ballast
van ogenschijnlijke waarden.
Echt belangrijk is onze betekenis
voor anderen, voor de Ander.
Vriendschap en liefde,
gedeeld leven en samen gedragen pijn:
zij geven echte glans aan het leven.
Ons leven is kostbaar en waardevol
naarmate mensen iets om ons geven.
Maar ook omgekeerd:
wij worden meer mens naarmate
we iets voor anderen betekenen.
In ieder van ons zijn schatten begraven,
die opgedolven mogen worden.
Schatten van goedheid en geduld,
van geborgenheid geven en ontvangen.
Misschien is God wel de grootste schat,
als Hij diep in ons tot leven komt.
Zijn naam is toch: Ik ben er voor jou.
Hij geeft om veel om ons.
Hij daagt ook uit
om er te zijn voor anderen, voor Hem.
We mogen Hem opdelven in ons leven,
aanhoudend en eens voorgoed.

Wim Holterman osfs