Archief van de maand: september, 2026

25e zondag door het jaar/Vredeszondag

Jesaja 55,6-9; Matteüs 20,1-16a.


OMWILLE VAN DE VREDE

Vrede is een ver ideaal.
We spreken erover,
we verlangen er naar.
En toch: vrede tussen mensen,
dichtbij en wereldwijd,
lijkt onbereikbaar.
Handen worden vuisten,
als we bedreigd worden.
We verdedigen ons bezit
met geweld van woorden
en gekletter van wapens.
Onze rijkdom en welvaart
laten we ons niet afnemen.
Toch is de wereld,
met alles en iedereen erop,
een geschenk.
We hebben er geen recht op.
We zijn geen eersten of laatsten,
maar gelijken.
Als we eerlijk delend leven
dan is er genoeg voor ieder.
Omwille van de vrede
mogen we zoeken naar gerechtigheid.
Niemand op de eerste plaats,
niemand met een lege maag,
maar voor ieder voldoende:
dat is de droom van Jezus.
Hij pleit voor een omgekeerde wereld:
niet meer van dijn en mijn,
maar voor iedereen genoeg
omwille van de vrede.

Wim Holterman osfs

24e zondag door het jaar

Ecclesiasticus 27,30-28,7; Matteüs 18,21-35.

OUD WORDEN

Het is een geluk om oud te mogen worden.
Je mag terugzien op je leven.
Je bent wijs door geworden
door alle wisselvalligheden heen.
Je krijgt de tijd om te ontdekken
wat wel en niet echt belangrijk is.
De dwang van de vele verplichtingen,
het opgejaagd worden door prestatiedrang:
je mag ze rustig naast je neerleggen.
Oud mogen worden geeft je de kans
om echt mens te worden.
Je krijgt de tijd om te léven
en ook om naar je levenseinde te groeien.
Je mag je leven voleindigen.

Maar oud worden is ook voelen,
dat je krachten afnemen.
Je voelt de pijn, omdat lieve mensen
je ontvallen.
Je kunt niet zo goed meer uit de voeten;
je verstaat niet meer wat anderen zeggen
en soms zeg je zelf tweemaal hetzelfde.
Oud worden is ook beperkt worden
in je bewegingsvrijheid.
Je voelt je soms onzeker, een sta-in-de-weg.
Je wordt afhankelijk van de zorgen van anderen.
Het is steeds meer je eigen leven uit handen geven.
Oud worden is goed, maar oud zijn
kan pijn doen en verdrietig maken.

Het is een geluk, als je in je oud-zijn
mensen mag ontmoeten, die je op handen dragen;
mensen, die vol respect in jouw zorgen delen
en die willen meegenieten van jouw vreugde.

Wim Holterman osfs

23e zondag door het jaar

Ezechiël 33, 7 – 9; Matteüs 18, 15 – 20


IN GESPREK BLIJVEN

Waar mensen samenzijn
daar ontstaat ook onenigheid.
We hebben een verschillend karakter,
een eigen mening.
Soms voelen we ons bedreigd
of door een ander overklast.
Alles met de mantel van de liefde bedekken
kan verstikkend werken.
Beter is het met elkaar in gesprek blijven:
waarom zijn we het niet eens,
vanwaar dit conflict,
vanwaar die onenigheid,
waarom kijken we langs elkaar heen?
Het is beter elkaar aan te kijken,
recht in elkaars ogen.
Niet oordelen of veroordelen
maar elkaar van harte aanzien.
Het gaat er volgens het evangelie
niet om om elkaar te verliezen,
maar om elkaar te winnen.
Vijanddenken trekt aan het kortste eind,
liefde en begrip verbindt.
Niet spreken óver elkaar
maar mét elkaar opent toekomst.
Niet een stortvloed van woorden maakt sterk
maar een luisterend en begrijpend luisteren.
Woorden kunnen ons verharden,
elkaar aanzien kan ons openmaken.
Alleen door te luisteren kun je
de mens naast je voor je winnen, zegt Jezus.
En ook: waar twee of drie mensen
in liefde samenzijn, daar is Hij
midden onder ons.
Hij is er waar we elkaar proberen te begrijpen.
Hij is er als we elkaar van harte durven vergeven.
“Waar vriendschap heerst en liefde, daar is God.”

Wim Holterman osfs

Foto van de maand september 2026

Op naar de herfst, na een hete zomer.