Archief voor categorie: Actueel

2e Zondag door het jaar
Jesaja 49,3.5-6; Johannes 1,29-34.

WEERLOOS ALS EEN LAM…

Weerloos als een lam
stond Hij op de bres
voor vergeving en liefde.
Hij speelde in
op daden van goedheid.
Hij liet zich niet klein krijgen
als het ging om geluk van mensen.
Daartoe is Hij gekomen:
om Zoon van God te worden,
vol liefde, zoals God zelf.

Weerloos als een lam
ging Hij de weg
van zichzelf geven.
Hij schiep ruimte voor mensen.
Daardoor kwam Hijzelf
steeds meer in het nauw.
Hij moest wel zijn leven geven
zoals weleer in Egypte.
Het bloed van het lam
– gestreken aan de deurposten –
was een waarborg voor leven,
een begin van bevrijding.
Daartoe is Hij gekomen:
om te leven als Zoon van God,
om te sterven en leven te geven.

Weerloos als een lam
mogen wij zijn weg gaan.
Hij ging ons voor
in bevrijdend leven,
in liefde geven, volop.
Daartoe zijn ook wij geroepen:
om Zoon van God te worden;
even goed als Hij,
weerloos en vredelievend,
met hart voor mens en wereld.

Wim Holterman osfs

Openbaring des Heren /Driekoningen
Jesaja 60,1-6; Mattheüs 2,1-12.

OP WEG MET DE WIJZEN…

Drie wijzen gaan richting Jeruzalem.
Waar anders dan daar
kunnen ze hun licht opsteken
over de pasgeboren koning.
Maar ze vangen bot.
Ze vinden er angst en ongeloof.
In Jeruzalem is het licht gedoofd.
Ze moeten verder gaan;
in Bethlehem vinden ze
wat ze hartstochtelijk zochten:
een kind, nieuwe toekomst.
Dat kind wijst hun nieuwe, andere wegen.

De wijzen zijn voor ons een uitnodiging
om op te staan en om te gaan zoeken
naar licht in ons leven.
Op voorhand kunnen ze ons al zeggen,
dat ingeblikt geloven duisternis is.
Oude zekerheden vasthouden
en angstvallig bewaken snijdt de toekomst af.

Op weg gaan met de wijzen
betekent nieuwe ongekende wegen gaan.
Het is het oude vertrouwde achterlaten
en weer gaan zien met de ogen van een kind.
Of anders gezegd: mensen en wereld bezien
door de ogen van het kind van Bethlehem.
Dan brengen we eer aan God in de hoge
en dragen we zorg voor vrede op aarde
voor alle mensen van goede wil.

Wim Holterman osfs

Heilige Familie
Ecclesiasticus 3,2-6.12-14; Mattheüs 2,13-15.19-23.

OPVOEDEN: EEN GROTE KUNST

Kinderen zijn voor ouders een gave.
Ze worden met vreugde verwacht.
Ze bepalen heel hun verdere leven.
Maar tegelijk zijn ze ook een opgave.
Kinderen doen een aanhoudend beroep
op hun verantwoordelijkheid.
Ze zijn afhankelijk
en groeien op tot zelfstandigheid.
Daartussen is het de kunst
om hen richting te geven
in alle geborgenheid en liefde.
Het is de kunst om het gevoel te geven,
dat ze zich gedragen mogen weten
en toch hun eigen richting mogen gaan.
Het is de kunst om in diepe verbondenheid
ruimte te scheppen voor nieuwe wegen.

Opvoeden van kinderen:
daarvoor bestaat geen opleiding.
Het is telkens weer improviseren,
proberen er het beste van te maken.
Het is door je manier van leven
wegen wijzen naar geluk en innerlijke vrede.
Het leven van het gezin van Bethlehem
is voor ons een voorbeeld:
door menselijke onvrede en teleurstellingen heen
bleef het vertrouwen vinden
in God en in elkaar.

Opvoeden: het is een grote kunst
en een grote verantwoordelijkheid tegelijk.
Maar het is al onze moeite waard,
omdat we daardoor meewerken
aan de wereld van de toekomst.
En dat is een goddelijke opdracht.

Wim Holterman osfs

4e Zondag van de advent
Jesaja 7,10-14; Mattheüs 1,18-24.

WACHTEN VOL VERTROUWEN…

De grote profeet zingt van een kind
dat geboren zal worden: God met ons.
Dat kind is een teken,
dat God toekomst wil maken met mensen.
Hij zegt nog eens,
dat niet macht en geld
ons tot Gods mensen maakt.
Zij betekenen eerder ondergang,
machtswellust en geweld.
Onze toekomst licht op in een kind.
Het vraagt om onze liefde en zorg;
het daagt ons uit om solidariteit
en om echt hartelijk menszijn.

Ook in deze dagen verwachten we een kind.
Het is een teken, dat God met ons
op weg wil gaan door ons leven.
Het krijgt de naam “God redt”.
Het is een belofte en opdracht tegelijk.
Ons wachten is niet vrijblijvend.
Dit kind wil een plaats in ons leven.
Het is voor ons een woord, een richting.
We mogen ons met hem vereenzelvigen
door te doen wat hij heeft gedaan,
door zijn woorden waar te maken.

Advent: we verwachten opnieuw het kind
dat Gods zoon wil zijn.
Samen met ons wil het bouwen
aan Gods rijk midden onder ons.
Kerstmis vieren is:
die uitdaging aannemen vol vertrouwen.

Wim Holterman osfs

2e Zondag van de advent
Jesaja 11,1-10; Mattheüs 3,1-12.

BETROKKEN OP MENSEN

De profeet Jesaja schetst een beeld
van zijn, maar ook van onze wereld.
Het lijkt op een oude stronk:
gebroken, afgestorven, doods.
Een wereld van haat en onrecht,
waar stemmen gedwongen verstommen.
Er heerst de macht van het geweld,
van de eerste de beste.
Nog steeds wordt er gemarteld
en worden mensen geliquideerd.
Soms wordt recht vervangen door eigenbelang.
De tronk is het beeld van geworteld kwaad
en van ongeloof in een nieuwe toekomst.

En toch breekt er steeds die nieuwe twijg door.
Onmacht, haat, onvrede kán opengebroken worden.
Misschien niet groots en opvallend,
maar wel aanstekelijk en onweerstaanbaar.
Telkens staan er mensen op,
die nieuwe toekomst aanzeggen,
die banden verbreken en leven geven.
Ze zijn geraakt door het lijden van anderen.
Ze zijn begiftigd met de geest van de Heer.
Ook wij kunnen die mensen zijn,
niet groots en meeslepend,
maar wel als een twijg op een oude tronk,
betrokken op mensen, op de kleinen het meest.

Wim Holterman osfs